شعر شاعران استان سیستان و بلوچستان را از جهت بررسی « موضوع شعر شاعران روحانی اهل سنت» مورد پژوهش و بحث قرار داده‌ام، بدواً مقدمه و پیش گفتاری درباره لسان شعر بیان شده و در فصل بعدی راجع به راه یافتن لغات عربی و اردو درزبان فارسی بحث شده است و اندكی هم در مورد كلمات اصیل فارسی كه اردو زبانان در محاورات و نوشتجات خویش به كار می‌برند، گفتگو صورت گرفته است. آنگاه قبل از ورود به بحث اصلی كه موضوع پژوهش هست، كلیاتی را درباره‌ی شعر بلوچ كه به طور تیتروار ذیلاً بیان می‌گردد به بحث كشیده‌ام:

- بلوچ كثرت خواهی در مسائل مادی و معنوی دارد.

- آغاز تحصیلات دینی بلوچ‌ها در مكتب‌خانه‌ها و مدارس دینی با شعر همراه است.

- از بدو تولد تا دم مرگ زندگی آنها با شعر عجین هست به گونه‌ای كه می‌توان گفت: « زبان این قوم یعنی زبان شعر.»

- وابستگی‌های روستایی ، قومی و قبیله‌ای در شعر بلوچ به چشم می‌خورد.

- شعر مكران ( بلوچستان مركزی) با زبان فارسی آمیخته است.

- آثار شعر بلوچی كه اكثراً شفاهی است از طریق نقل سینه به سینه به نسل‌های بعدی منتقل شده است.

- شعر بلوچی ساده و دارای روشنی بیان است و مناظر اطراف خود را توصیف می‌كند.

- شعر حماسی بلوچ شامل قصایدی از جنگ‌های قبیله‌های بزرگ مانند: رندولاشاری و رندو كلمتی است.

- نهایتاً اینكه ، خمیر مایه‌ی شعر روحانیون بلوچ، مایه‌های مشترك اسلامی، تعلیمات دینی و مذهبی ، مدرح و نعت پیامبر ص و اهل بیت (ع) و با رگه‌هایی از عرفان همراه است. و اگر كسی بخواهد قوم بلوچ را بشناسد ، یكی از راههای مهم آن، همین موضوعاتی است كه درباره‌ی آنها شعر سروده است.